فرق عشق با ادواج

شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست ؟

استاد در جواب گفت: به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد

داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني...

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.

استاد پرسيد: چه آوردي ؟

با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به

اميد پيداكردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم.

استاد گفت: عشق يعني همين...!

شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست ؟

استاد به سخن آمد كه : به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش

كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي...

شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت .

استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولين

درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم. ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالی

 برگردم .

استاد باز گفت: ازدواج هم يعني همين...!

و این است فرق عشق و ازدواج ...

آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری، می خواهم بدانم دستانت را به سوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟و به سوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند؟؟؟

روح و احساس مرا دزدیدند

غل و زنجیر به پایش بستند

به سیاهچال اسارت بردند

کو؟کجا؟چه شد احساس من

من کیستم؟که هر کسی با احساس من کند بازی

خالی از هر دروغ و حیله بود این قلب من

گوش کن شیون و فریاد او را

می آید..می رسد اکنون به گوش

نزنید مرا نزنید مرا چیست جرم من؟

کاین چنین وحشی گرانه بر من و امثال من تازیانه می زنید

می رسد پاسخ ز دزدان پلید و بد سرشت

چیست جرمی بدتر از عاشق شدن

چیست جرمی بدتر از عاشق شدن؟

دیروز شیطان را دیدم.در حوالی میدان،بساطش را پهن کرده بود؛

 فریب می فروخت. مردم دورش جمع شده بودند،هیاهو می کردند و هول می زدند و بیشتر

می خواستند.

 توی بساطش همه چیز بود: غرور، حرص،دروغ و خیانت، جاه طلبی و قدرت.هر کس چیزی

  می خرید و در ازایش چیزی می داد.

  بعضی ها تکه ای از قلبشان را می دادند و بعضی پاره ای از روحشان را

  بعضی ها ایمانشان را می دادند و بعضی آزادگیشان را.

  شیطان می خندید و دهانش بوی گند جهنم می داد. حالم را بهم می زد، دلم می خواست همه ی نفرتم را توی صورتش تف کنم.

  انگار ذهنم را خواند،موذیانه خندید و گفت: من کاری با کسی ندارم،

  فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام و آرام نجوا می کنم، نه قیل وقال می کنم و نه کسی را مجبور می کنم چیزی از من بخرد، می بینی آدم ها خودشان دور من جمع شده اند!

  جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزدیکتر آورد و گفت :البته تو با اینها فرق می کنی.

  تو زیرکی و مؤمن. زیرکی و ایمان آدم را نجات می دهد. اینها ساده اند و گرسنه.

  به جای هر چیزی فریب می خورند..

  از شیطان بدم می آمد،حرفهایش اما شیرین بود..گذاشتم که حرف بزند و او هی گفت و گفت.

  ساعتها کنار بساطش نشستم.تا اینکه چشمم به جعبه ی عبادت افتاد که لابه لای چیزهای

  دیگر بود. دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم.

  با خودم گفتم: بگذار یکبار هم شده کسی چیزی از شیطان بدزدد.

  بگذار یکبار هم او فریب بخورد

  به خانه آمدم و در جعبه ی کوچک عبادت را باز کردم.توی آن اما جز غرور چیزی نبود!!!

  جعبه ی عبادت از دستم افتاد و غرور توی اتاق ریخت.

  فریب خورده بودم.

  دستم را روی قلبم گذاشتم،نبود.

  فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جا گذاشته ام.

  تمام راه را دویدم،تمام راه لعنتش کردم،تمام راه خدا خدا کردم. می خواستم یقه ی نامردش را بگیرم،عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم وقلبم را پس بگیرم.

  به میدان رسیدم.شیطان اما نبود...

  آن وقت نشستم و های های گریه کردم،از ته دل.

  اشکهایم که تمام شد،بلند شدم بلند شدم تا بی دلی ام را با خود ببرم، که صدایی شنیدم.

  صدای قلبم را....

  پس همان جا بی اختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم.

  به شکرانه ی قلبی که پیدا شده بود

 مدتی بود احساس عجیبی داشتم.نمی دانم شاید به زمان کودکی برگشته بودم.قلبم به حرفی می شکست.چشمانم بهاری می شد و اشکم به هر بهانه ای سرازیر می شد.

بغض مهمان هر روز و هر شب من بود.اما کمکم بزرگ شدم...دنیا مرا بزرگ کرد.

دیگر گریه مهمان این دل تنهایم نبود.آرام آرام خود را در یک دنیایی احساس کردم که محبت معنا نداشت...دوست داشتن کهنه شده بود...عقل و منطق فرمانروا بود.همه هر چقدر خواستم که پا روی احساس و دلم بگذارم نتوانستم...باز هم مردود شدم.

دلم در قالب این آدم ها این عقل و منطق داشت می ژوسید.نمی توانستم عقل را جایگزین کنم.دلم اسیر گذشته بود.شاید این که می گویند انسان با گذشته اش زنده است راست می گویند.دلم اسیر گذشته ام بود و امیدم ناامید از آینده.پس همان بهتر  که حال چون دیوانه ای عاشق باشم تا عاقلی معقول...؟

من چیستم ؟

افسانه ای خموش در‌ آغوش صد فریب

گرد فریب خورده ای از عشوه نسیم

خشمی که خفته در پس هر درد خنده ای

رازی نهفته در دل شب های جنگلی

.

من چیستم ؟

فریادهای خشم به زنجیر بسته ای …

بهت نگاه خاطره آمیز یک جنون

زهری چکیده از بن دندان صد امید

دشنام پست قحبه ی بدکار روزگار

.

من چیستم ؟

بر جا ز کاروان سبک بار آرزو

خاکستری به راه

گم کرده مرغ دربه دری راه آشیان

اندر شب سیاه

.

من چیستم ؟

یک لکه ای زننگ به دامان زندگی

و زننگ زندگانی آلوده دامنی

یک ضحبه ی شکسته به حلقوم بی کسی

راز نگفته ای و سرود نخوانده ای

.

من چیستم ؟

…

…

.

من چیستم ؟

لبخند پر ملامت پاییزی غروب

در جستجوی شب

یک شبنم فتاده به چنگ شب حیات

گمنام و بی نشان

در آرزوی سرزدن آفتاب مرگ

                                                                                             دکتر علی شریعتی